معنی نشیئة

[ نَ ءَ ] (ع اِ) حوض نو کنده. (منتهی الارب) (آنندراج) (صراح) (ناظم الاطباء). اول ما یعمل من الحوض. (اقرب الموارد). || گویند هو بادی النشیئة؛ آنگاه که آب آن خشک شود و زمین آن پیدا گردد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || سنگ که در تک حوض اندازند. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). سنگی که در کف حوض کارگذارند و خاکی که اطراف نصائب [ سنگهای پیرامون حوض ] باشد. (از اقرب الموارد). || خاک که گرد سنگ باشد. (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). || خرمای تر و تازه. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || شاخ نازک خرمابن بلند. (منتهی الارب) (آنندراج). شاخهٔ نازک و بلند خرمابن. (ناظم الاطباء). || آنچه راست برآمده باشد از هر گیاه و هنوز سطبر نگردیده. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد). هر گیاه راست آمده ای که هنوز سطبر نشده باشد. (ناظم الاطباء). نشأة. (از المنجد). || گیاه نصی یا صلیان. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || (مص) برخاستن بعد خفتن. (منتهی الارب). برخاستن پس از خفتن. (ناظم الاطباء). برخاستن بازِ خفتن. (آنندراج). ناشئة. (اقرب الموارد) (المنجد). قیام بعد از نوم. (از المنجد).