معنی ناظم هروی

[ ظِ مِ هَ رَ ] (اِخ) فرخ حسین (ملا...)، متخلص به ناظم. از شاعران قرن یازدهم هرات است، وی سفری به بنگاله کرده، و در همانجا رحل اقامت افکنده و به روایت مؤلف تذکرهٔ مرآةالخیال به سال ۱۰۶۸ هـ . ق. درگذشته است. او را با نصرآبادی نیز مکاتبات شاعرانه بوده . لطفعلی بیگ آذر او را مداح سلسلهٔ شاملو [ در هرات ] دانسته و مثنوی یوسف و زلیخائی به وی نسبت داده است. او راست: از غلطبخشی ابنای زمان نیست عجب کز گهر آب ستانند و به دریا بخشند. دست از کرم به عذر تنک مایگی مشوی برگی در آب کشتی صد مور می شود. از لطافت بس که روحانی سرشت افتاده است گیرمش گر در بغل پندارم آغوشم تهیست. نامی از خویش در جهان بگذار زندگانی برای مردن نیست. رجوع به آتشکدهٔ آذر ص ۱۵۵ و نتایج الافکار ص ۷۲۲ و سرو آزاد ص ۱۰۵و تذکرهٔ حسینی ص ۳۵۶ و شمع انجمن ص ۴۵۹ و ریحانةالادب ج ۴ ص ۱۶۰ و روز روشن ص ۶۷۷ و مرآةالخیال ص ۱۲۷ شود.