معنی نادر مازندرانی

[ دِ رِ زَ دَ ] (اِخ) میرزا اسداللََّه متخلص به نادر از شاعران قرن سیزدهم است. مولدش قریهٔ شهر خواست از قرای اشرف مازندران است سالها در اصفهان به تحصیل علوم ادبی و حکمت پرداخته است. هدایت در ریاض العارفین آرد: در آغاز رسالاتی در قدح صوفیه نوشت و «چون جرح وی این طایفه را محضاً للّه نبود و در این طریقه طریق غرض می پیمود لهذا حضرت شاهنشاهی کتب وی را ضبط و از این عمل وی رامانع شدند... بالاخره از عقاید سابق نادم گردید... و بخدمت بعضی از عارفان زمان رسید و انابه پیشه گزید، صحبت و ملاقاتش مکرر اتفاق افتاد». از اشعار اوست: شد صرف مبانی و معانی آوخ همه عمر و زندگانی زین حاصل من حروف و اصوات ز آن واصل من که مات مافات کردم پی اهل دل تکاپوی تازان و دوان شدم به هرکوی یک جوهر بی عرض ندیدم دور از غرض و مرض ندیدم زاهد که نماز میگزارد اندرپی آز می گزارد عابد که عبادتش خصال است کارش همه وزر یا وبال است تدریس مدرسان مدرس تسخیر عوام باشد و بس از موعظه واعظان منبر دارند هوای جل استر مفتی ز فتاوی مخالف معتل العین بل مضاعف در دهر به هر که دررسیدم وز دیدهٔ اعتبار دیدم جز نقش تواش نبود در دل جز فکر تواش نبود حاصل.