معنی میسان

[ مَ یْ ] (ع ص) خرامنده. (منتهی الارب). خرامنده و متبختر. (ناظم الاطباء) (از متن اللغة). متبختر. (اقرب الموارد). || هر ستارهٔ درخشنده و روشن. ج، میاسین. (ناظم الاطباء). هر ستارهٔ روشن. ج، میاسین. (منتهی الارب) (از متن اللغة) (از اقرب الموارد). || (اِ) نام شب بدر. (منتهی الارب) (از متن اللغة) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).(ع ص) خواب آلوده و بسیارخواب. (منتهی الارب) (آنندراج). خواب آلوده و خوابناک، مذکر و مؤنث در وی یکسان است. || زنی که از وقار و استواری گویا در حالت چرت می باشد. (ناظم الاطباء).[ مَ یَ ] (ع مص) مَیس. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). خرامیدن. (تاج المصادر بیهقی) (از متن اللغة) (از اقرب الموارد). تبختر. (یادداشت مؤلف). و رجوع به میس شود.[ مَ ] (اِخ) ستاره ای است از جوزا. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از متن اللغة). نام ستاره ای از جوزامیان معره و مجره و آن یکی از دو ستارهٔ هقعه باشد. (از تاج العروس، مادهٔ م ی س به نقل از ابن اعرابی). یکی از دو ستارهٔ هقعه که منزل ششم از منازل قمر باشد. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از متن اللغة).