معنی میرغنی

[ غَ ] (اِخ) شیخ محمد عثمان بن محمدبن ابی بکربن عبداللََّه میرغنی (۱۲۰۸-۱۲۶۸ هـ . ق.) از شهر مکه بود و مذهب حنفی داشت. در ده سلامهٔ طایف به دنیا آمد و در مکه به تحصیل علوم فقه و حدیث و تفسیر آن پرداخت و بعد به طریقت صوفیه روی آورد و محضر شیخ سیداحمدبن ادریس و عده ای از مشایخ طریقهٔ نقشبندیه و قادریه و شاذلیه و جنیدیه و میرغنیه (که جد او سیدعبداللََّه میرغنی آن را بنیان نهاده بود) را درک کرد و در سرزمین حجاز به سیر و سفر پرداخت و سپس به صعید مصر آمد و در منفلوط و اسیوط مدتی اقامت گزید. آنگاه به سودان رفت و در آنجا مقدمش را گرامی داشتند و به طریقهٔ او گرویدند و شهرتش همه جا پیچید و سرانجام در طایف درگذشت. جنازهٔ او را به مکه حمل کردند در معلاة به خاک سپردند. آرامگاه وی زیارتگاه علاقه مندان است. از آثار اوست: ۱- انوارالمتراکمة -چاپ سنگی مصر ۱۳۰۰. ۲- تاج التفاسیر لکلام الملک الکبیر. ۳- السرالربانی (اسرارالربانی). ۴- فتح الرسول و مفتاح باب الدخول لمن ارادالیه الحصول. ۵- مجموع الاوراد الکبیر. ۶- مجموعه ای شامل دیوان او مسما به «مجمع الغرائب المفرقات من لطائف الخرافات الذاهبات». ۷- النفحات المدنیة فی المدائح المصطفویة. ۸- النور البراق فی مدح بنی المصداق. (از معجم المطبوعات چ مصر ج ۲ ص ۱۸۲۸ و ۱۸۲۹).