معنی میتسکیه‌ویچ

[ کیِ ] (اِخ) آدم میتسکیه ویچ (۱۷۹۸ -۱۸۵۵ م.). بزرگترین شاعر رومانتیک لهستان. در لتونی متولد شد و در ۱۸۲۳ به علت فعالیت در مجامع پنهانی وطن پرستان دستگیر و به روسیه تبعید شد، اما در ۱۸۲۹ از آنجا گریخت و به فرانسه رفت. در فرانسه به تدریس ادبیات پرداخت. سپس به استانبول رفت و به تشکیل یک لژیون لهستان برای جنگ با روسیه پرداخت، اما اجل مهلتش نداد و در آنجا درگذشت. آثار معتبر وی عبارت است از منظومه های پهلوانی پان تادئوش (۱۸۳۴) کنراد والن رود (۱۸۲۵-۱۸۲۸) و شعر معروف شامگاه نیاکان (۱۸۲۳) که از شاهکارهای اوست.