معنی میان بستن

[ بَ تَ ] (مص مرکب) بستن کمر. کمربند بر کمر بستن. بستن بند کمر بر میان تن. استوار کردن بند بر کمر به قصد تنگ و چسبان گشتن جامه بر تن یا چابکی و آمادگی بیشتر یافتن در برآوردن مهمی چنانکه نبردی را یا زورآزمایی را. مجازاً، آماده شدن. سخت پی کاری بودن : سپهدار پیران میان را ببست یکی بارهٔ تیزتگ برنشست.فردوسی. چو نیمی ز تیره شب اندر گذشت. سپهدار جنگی میان را ببست.فردوسی. چو بد گردیه با سلیح گران میان بسته بر سان جنگ آوران.فردوسی. این کار را میان بستم و هم امروز گرد آن برآیم. (تاریخ بیهقی). فضل ربیع که حاجب بزرگ بود میان بسته بود تعصب آل برمک را. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۴۲۴). میان بسته اند تا به هیچ حال فعلی نیفتد... (تاریخ بیهقی). فتح را نام اوست فتح بزرگ به مثالش خیال بسته میان.ناصرخسرو. سرفرازد چو نیزه هر مردی که میان جنگ را چو نیزه ببست. مسعودسعد. دهر ار میان به خدمت من بست همچو نی شاید که من ز خوش سخنی رشک شکرم. مجیر بیلقانی. صد جان به میانجی نه یاری بمیان آور کاقبال میان بندد چون یار پدید آید. خاقانی. وز آنجا برون شد به عزم درست به فرمان ایزد میان بست چست.نظامی. چو سالار جهان چشم از جهان بست به سالاری ترا باید میان بست.نظامی. به صد جهد از میان سلطان جان رست ولیک آنگه که خدمت را میان بست.نظامی. کنون که رفتی و پرسیدیش که چون افتاد میان ببند چو مردان بگیر دم خرش. سعدی (گلستان). میان بست و بی اختیارش بدوش درآورد و خلقی بر او عام جوش. سعدی (بوستان). میان بست مسکین و شد بر درخت وز آنجا به گردن درافتاد سخت. سعدی (بوستان). برهمن در قیامت نیز خواهد خدمت بت کرد ز بس در ساعت سنگینی او را من میان بستم. محمدقلی سلیم. آن شوخ به قتل من دلخسته میان بست در مرثیه ام معنی باریک توان بست. ملاطاهر غنی (از آنندراج).