معنی میانه‌خور
5 بازدید
[ نَ / نِ خوَرْ خُرْ ] (نف مرکب) آن که در میانه می خورد. - امثال: میانه خور کناره گرد؛ یعنی آنکه در میانه مفت می خورد و راست راست می گردد. کنایه است از کسی که تن به هیچ کاری نمی دهد و جز خوردن و بیکار گشتن کاری ندارد. (از یادداشت مؤلف). میانه خور است (یا) میانه خورم و کناره گرد. نظیر: کن وسطا و امش جانباً. (امثال و حکم دهخدا).
کلمات هم‌قافیه با «میانه‌خور»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «ور» برای سرودن شعر