معنی موئل

[ مُ وَءْ ءِ ] (ع ص) خداوند ستور. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). خداوند گله و رمه. (ناظم الاطباء).[ مَ ءِ ] (ع اِ) رهایی. || جای رهایی. جای پناه. (منتهی الارب). ملجأ. (المنجد). اندخسواره. (دهار). مرجع. (اقرب الموارد). پناهگاه. (ترجمان القرآن جرجانی ص ۹۶). ملجأ. معقل. وزر. پناه. پناهگاه. مأوی. (یادداشت مؤلف): ایشان را وزر و موئل و معقل و دستگیر نباشد. (تاریخ بیهق ابن فندق ص ۱۵). || ایستادنگاه سیل. (منتهی الارب). ایستادنگاه آب. (آنندراج). || در اصطلاح کفشگری، پس آهنگ، یعنی آهنی که برای فراخ کردن کفش همراه قالب در پس کفش نهند. (از یادداشت مؤلف). رجوع به پس آهنگ شود.