معنی منیع

[ مَ ] (ع ص) محکم و استوار چرا که هر چیز استوار، غیر را از مداخلت بازمیدارد. (غیاث) (آنندراج). استوار. (منتهی الارب). استوار: حصن منیع؛ دزی استوار. (مهذب الأسماء). استوار و بلند. (ناظم الاطباء). دیوار محکم و استوار به نحوی که مداخلت بر آن ممکن نگردد. ج، مناء و هی منیعة. (از اقرب الموارد). رفیع و بلند و استوار: در جوار امن و حمی منیع و... او قرار یابند. (سندبادنامه ص ۶). آن قلعه ای است در میان آبی بسیار، بر تندی کوهی رفیع و جایی منیع بنیاد نهاده. (ترجمهٔ تاریخ یمینی چ ۱ تهران ص ۳۰۳). به حکم آنکه ملاذی منیع از قلهٔ کوه به دست آورده بودند. (گلستان سعدی). تا مصارعت کردند و مقامی منیع ترتیب دادند. (گلستان سعدی). || عزیز. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). باعزت. (یادداشت مرحوم دهخدا). و یقال رجل منیع و مکان منیع و سدة منیعة و هو فی عز منیع؛ او در عزت و ارجمندی است. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب). || کسی که دارای بدنی قوی باشد و بر وی توانایی نباشد. (از اقرب الموارد).[ مَ ] (اِخ) ابن خالدبن عبدالرحمن بن خالدبن الولیدالمخزومی. صاحب جامع منیعی در نیشابور. وی مردی مالدار و بزرگ منصب بود وی علاوه بر احداث بنای جامع منیعی به نیشابور مساجد و مدارس و رباطات متعددی بنا کرده است. وی از ابی طاهر زیادی و ابی بکربن زید صینی سماع حدیث کرده است و از او ابوالمظفر عبدالمنعم قشیری نقل حدیث کرده است. وی به سال ۴۶۳ هـ . ق. در مرورود بدرود حیات کرده است. (از معجم البلدان).[ مَ ] (اِخ) ابن سلیمان. رجوع به ابوالعدیس شود.[ مَ ] (اِخ) ابن معاویةبن قروةالمنقری نمایندهٔ قتیبه که نزد عبدربه فرستاده است. باز قتیبه منیع المنقری را اینجا (به سیستان) فرستاد و فرمان داد که عبدربه را بند برنه و محبوس کن. منیع اینجا آمد و با عبدربه نیکویی کرد و او را محبوس نکرد اما به رفق و تلطف از او مال همی ستد خبر نزدیک قتیبه رسید او را معزول کرد. (تاریخ سیستان ص ۱۲۱).