معنی منتمی

[ مُ تَ ] (ع ص) نسبت کننده با کسی و منسوب شونده. (آنندراج) (از منتهی الارب). منسوب شده به کسی. (ناظم الاطباء). آنکه خود را به کسی یا چیزی نسبت کند: بل که بسیار ملتجیان و منتمیان به هرحال از ایشان برگشتند. (عتبةالکتبة). از حوادث ایام در ضمان امان محمی و به حسن عاطفت ما منتمی پشت به دیوار فراغت بازدهی. (مرزبان نامه چ قزوینی ص ۲۰۳). خون خلقی از منتمیان درگاه به هر کوی و ساباط بر زمین ریختند. (نفثةالمصدور چ یزدگردی ص ۲۵) || باز پران از جایی به جایی. (آنندراج) (از منتهی الارب ). بازی که از جایی به جایی پرد. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). رجوع به انتماء شود.