معنی مناوی

[ مَ ] (اِخ) زین الدین عبدالرؤف بن تاج العارفین بن علی بن زین العابدین الحدادی المناوی القاهری (۹۵۲ -۱۰۳۱ هـ . ق.). از علمای بزرگ دین است که در فنون دیگر نیز استاد بود. وی خور و خواب اندک داشت و بدان سبب بیمار و ناتوان شد و پسرش تاج الدین محمد تألیفات وی را استملا می کرد. وی را قریب به هشتاد تألیف و از آن جمله است: «الجواهر المضیه فی الآداب السلطانیه»، «بغیةالمحتاج فی معرفة اصول الطب و العلاج»، «تاریخ الخلفاء» و «کنوزالحقائق» در حدیث و «غایة الارشاد الی معرفة احکام الحیوان و النبات» و کتب دیگر. وی در قاهره درگذشت. (از اعلام زرکلی ص ۵۱۹). رجوع به همین مأخذ و معجم المطبوعات ج ۲ ص ۱۷۹۸ شود.