معنی ملازمت

[ مُ زَ / زِ مَ ] (از ع، مص) پیوسته بودن به جایی یا نزد کسی. (غیاث). مأخوذ از تازی، اشتغال و مواظبت و پیوسته بودن در کار و ثبات قدم و پابرجایی. (ناظم الاطباء). ملازمة. لازم گرفتن. جدا نشدن. منفک نشدن : به ملازمت آن سیرت نصیب دنیا هرچه کاملتر بیابد. (کلیله و دمنه). صواب من آن است که بر مواظبت و ملازمت اعمال خیر... اقتصار نمایم. (کلیله و دمنه). واضح این آیت و فرمان که بر ملازمت سه خصلت پسندیده مقصور است. (کلیله و دمنه). مدت یک دو سال... در ملازمت صحبت او روزگار می گذرانید. (مرزبان نامه چ قزوینی ص ۴۸). همه را الزام کرد تا در دو طرف از روز ملازمت دیوان او می نمایند. (ترجمهٔ تاریخ یمینی چ ۱ تهران ص ۴۳۸). او در سفر و حضر ملازمت خدمت می کرد. (ترجمهٔ تاریخ یمینی ایضاً ص ۴۴۰). سیه گوش را گفتند ترا ملازمت صحبت شیر به چه وجه اختیار افتاد. (گلستان). پس از ملازمت عیش و عشق مهرویان ز کارها که کنی شعر حافظ از بر کن. حافظ. باید که بر ملازمت صحبت یار حریص بود و از مفارقت او محترز. (مصباح الهدایه چ همایی ص ۲۴۶). این چنین صحبتی از انفراد و ملازمت نوافل اعمال فاضلتر. (مصباح الهدایه ایضاً ص ۳۲۴). نفس به واسطهٔ حسن تربیت ابرار و ملازمت صحبت اخیار، به نقوش آثار خیر منتقش گردد. (مصباح الهدایه ایضاً ص ۳۴۰). و حال آنکه هیچ مشوش و شورانندهٔ وقت آن مداخلت و ملازمت ندارد که نفس او. (مصباح الهدایه ایضاً ص ۴۲۲). من و ملازمت آستان پیر مغان که جام می به کف کافر و مسلمان داد. آذربیگدلی. - ملازمت کردن؛ مشغول بودن و مواظب بودن. (ناظم الاطباء). || پیوسته بودن در جایی یا با کسی. جدا نشدن. دور نشدن از جایی یا از کسی : از آداب مرید بلکه از فرائض حال او آن است که موضع ارادت خویش ملازمت کند و به سفر بیرون نشود. (ترجمهٔ رسالهٔ قشیریه چ فروزانفر ص ۷۳۵). شهزاده غازان در اوردوی بولوغان خاتون می بود و ملازمت بندگی اباقاخان می نمود. (تاریخ غازان ص ۷). - ملازمت نمودن بر کاری؛ در آن ثبات ورزیدن. پایداری کردن در آن : پس اگر با وجود توکل و ترک معلوم بر صوم ملازمت نماید نور علی نور بود. (مصباح الهدایه چ همایی ص ۳۳۸). هرگاه کسی بر این شرایط ملازمت نماید فایدهٔ صوم او را حاصل گردد. (مصباح الهدایه ایضاً ص ۳۳۹). و رجوع به ملازمه و ملازمة شود. || (اِمص) خدمت و بندگی و اطاعت و فرمان برداری. (ناظم الاطباء): روح افزا به ملازمت دختر شاه می بود. (سمک عیار ج ۱ ص ۵۰). - ملازمت کردن؛ یاری کردن. خدمت کردن و نوکری کردن. (ناظم الاطباء). پیوسته در خدمت کسی بودن. || (اصطلاح تصوف) مراد ذکر است که اصل ششم است که در آن کوش که از ذکر غیر حق به در آیی که فرموده اند: واذکر ربک اذا نسیت. یعنی که بگو تو ذکر ما از دل و جان وقتی که فراموش کنی هر دو جهان. (از فرهنگ مصطلحات عرفا تألیف سجادی).