معنی ملائکة

[ مَ ءِ کَ ] (ع اِ) جِ مَلَک. (ترجمان القرآن) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جِ ملک و به صورت ملئکة نیز نویسند. (از اقرب الموارد): {/Bقُلْ لَوْ کََانَ فِی اَلْأَرْضِ مَلاََئِکَةٌ یَمْشُونَ مُطْمَئِنِّینَ لَنَزَّلْنََا عَلَیْهِمْ مِنَ اَلسَّمََاءِ مَلَکاً رَسُولاً. ۱-۱۴۱۷:۹۵/}(قرآن ۱۷/۹۵). {/Bاَلْحَمْدُ لِلََّهِ فََاطِرِ اَلسَّمََاوََاتِ وَ اَلْأَرْضِ جََاعِلِ اَلْمَلاََئِکَةِ رُسُلاً أُولِی أَجْنِحَةٍ مَثْنی ََ وَ ثُلاََثَ وَ رُبََاعَ .۱-۱۶۳۵:۱/} (قرآن ۳۵/۱). و رجوع به مادهٔ بعد شود.[ مَ ءِ کَ ] (اِخ) سورهٔ سی وپنجم از قرآن، مکیه و آن چهل وپنج آیت است، پس از «سبا» و پیش از «یس». سورهٔ فاطر. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا).