معنی مفیأة

[ مَ فْ یَ ءَ ] (ع اِ) (از «ف ی ء») جائی که سایهٔ آفتاب برسد. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب) (از آنندراج). موضع سایه آفتاب و گویند جائی که آفتاب بدانجا نتابد. (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد). سایه گاه. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). مَفیُؤَة. (محیط المحیط) (اقرب الموارد). و رجوع به مفیؤة شود. - امثال: مفیأة رباعها السمائم ؛ یعنی سایه ای که با بادهای گرم یا گرمای شدید همراه باشد. و این مثل دربارهٔ شخص صاحب حشمت و جاهی گفته می شود که بدو امید خیر رود، اما هنگامی که روی به سوی وی آرند از او یاری و عنایتی نبینند. (از اقرب الموارد).