معنی معزبن بادیس

[ مُ عِ زْ زِ نِ ] (اِخ) ابن منصور صنهاجی (۳۹۸-۴۵۴ هـ . ق.) از ملوک دولت صنهاجیه در افریقیه است. در منصوریه (از اعمال افریقیه) ولادت یافت و پس از پدر خویش به سال ۴۰۶ هـ . ق. به حکومت رسید. خلیفهٔ فاطمی وی را به شرف الدوله ملقب ساخت و او خطبه به نام فاطمیین خواند، اما چون به سال ۴۴۰ نام فاطمیان را از خطبه انداخت و نام خلفای عباسی را در خطبه ذکر کرد مستنصر فاطمی اعراب بنی هلال و بنی سلیم از قبایل حجاز را به جنگ او فرستاد. معز در این جنگ شکست خورد و به مهدیه عقب نشینی کرد و سرانجام از ضعف کبد درگذشت. وی امیری دانش دوست بود و مساجد و ابنیهٔ دیگری ساخت و اموال بسیار هزینه کرد. پیش از او مردم افریقیه بر مذهب ابوحنیفه بودند و وی اول کسی است که آنها را واداشت تا به مذهب مالک بگروند. (از اعلام زرکلی چ ۲ ج ۸ ص ۱۸۶). و رجوع به همین مأخذ و قاموس الاعلام ترکی شود.