معنی مظلوم

[ مَ ] (ع ص) ستم‌کرده. (دهار). ستم‌رسيده. (مهذب الاسماء) (آنندراج). ستم‌رسيده. جفاشده. تعدی شده. (ناظم‌ الاطباء). ستم‌کش. ستم‌رسيده. ستمديده. ستم‌زده. که مورد بيدادگری قرار گرفته باشد. (از يادداشت به خط مرحوم دهخدا): روزی خواهد بود جزا و مکافات را در آن‌ جهان و داوری عادل که از اين ستمکاران داد مظلومان بستاند. (تاريخ بيهقی چ اديب‌ ص‌196). مظلومی پيش گرفتی تا ناگاه در راه‌ پيش خليفه آمدی. (تاريخ بيهقی چ اديب‌ ص‌423). ای بسا تاج و تخت مرجومان‌ لخت لخت از دعای مظلومان.سنايی. با آنچه ملک عادل انوشيروان کسری‌بن قباد را سعادت ذات... و تقويت مظلومان حاصل‌ است می‌بينم‌که کارهای زمانه ميل به ادبار دارد. (کليله و دمنه). اقوال پسنديده مدروس‌ گشته... و مظلوم محق ذليل و ظالم مبطل‌ عزيز. (کليله و دمنه). تو داوری و ما همه مظلوم روزگار مظلوم در حمايت داور نکوتر است. خاقانی. زنجير فلک گردد حبل‌اللََّه مظلومان‌ گر قاف به قاف از دين يک تار کشد عدلش. خاقانی. مظلومم از زمانه و محرومم از فلک‌ ای بانو الغياث که جای ترحم است.خاقانی. لواطف او درهای رأفت بر مظلومان گشاده. (سندبادنامه). لب خشک مظلوم‌گو خوش بخند که دندان ظالم بخواهند کند.سعدی.[ مَ ] (ع اِ) ماست که پيش از جغرات‌ شدن خورده شود. (آنندراج) (ناظم الاطباء). ماست نارسيده. (بحرالجواهر) (مهذب‌ الاسماء). شيری که پيش از مسکه برآوردن‌ نوشيده شود. (از محيط المحيط) (از اقرب‌ الموارد).