معنی مظفرالدين شاه

[ مُ ظَفْ فَ رُدْ دی ] (اِخ) چهارمين پسر ناصرالدين شاه از سلسلهٔ قاجاريه است که در سال 1269 هـ . ق. بدنيا آمد. دو برادر بزرگتر او معين‌الدين ميرزا و اميرقاسم‌خان که يکی بعد از ديگری به‌ {P(1) -در دستور الوزرا ص‌78: «در سنهٔ ثمان‌عشر و ثلثمائه» (318). P}{$21080$}وليعهدی رسيده بودند، هر دو در خردسالی‌ فوت نمودند، پسر سوم ناصرالدين شاه‌ مسعود ميرزا ظل‌السلطان سه سال از مظفرالدين شاه بزرگتر بود و چون مادرش از خاندان سلطنتی نبود به وليعهدی نرسيد. مظفرالدين شاه در 1274 يعنی در پنجسالگی‌ به ولايت‌عهدی انتخاب شد و تا سال قتل‌ پدرش قريب چهل سال در وليعهدی بسر برد. پس از کشته شدن ناصرالدين شاه و آمدن‌ مظفرالدين به طهران، امين‌السلطان که قدرتی‌ فوق‌العاده داشت همچنان به صدارت برقرار ماند. ولی مظفرالدين شاه در سال 1314 او را معزول کرد و امين‌الدوله را از آذربايجان به‌ طهران خواست و رياست وزراء را در يازدهم‌ ذی‌القعدهٔ آن سال به او واگذاشت و در رجب‌ 1315 او را به صدارت منصوب نمود؛ سپس‌ به سال 1316 او را عزل کرد و مجدداً امين‌السلطان را به صدارت برگزيد. وی از 1316 تا 1321 سمت صدارت را داشت تا اينکه در جمادی‌الاخر 1321 او را عزل و سلطان مجيد ميرزا عين‌الدوله را به جای او صدراعظم نمود. مظفرالدين شاه در چهاردهم‌ جمادی‌الاخر 1324 فرمان مشروطيت را صادر کرد و در 14 ذی‌القعده آن را امضاء کرد و پنج روز پس از آن فوت نمود. و رجوع به‌ قاجاريه و مشروطيت و رجوع به تاريخ‌ مفصل ايران تأليف اقبال از صص‌848 -854 شود.