معنی مظ

[ مَ‌ظظ ] (ع مص) نکوهيدن. (منتهی‌ الارب) (ناظم الاطباء). ملامت کردن. (از اقرب الموارد) (از محيطالمحيط). || مظالعود؛ باز کردن پوست چوب. (منتهی‌ الارب) (ناظم الاطباء). || (اِ) درخت انار يا انار دشتی و کوهی که اکثر در کوه سرات‌ رويد. بار ندارد و در شکوفهٔ آن انگبين باشد که بمکند آن را. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد) (از محيطالمحيط). درخت انار و درخت انار دشتی. (ناظم الاطباء). انار دشتی. (مهذب الاسماء). گلنار. (تحفهٔ حکيم‌ مؤمن). انار کوهی. انار دشتی. گوز بيابانی. (يادداشت به خط مرحوم دهخدا). || دم‌الاخوين که خون غزال است. (منتهی‌ الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد) (از محيطالمحيط). خون سياوشان. (ناظم‌ الاطباء). || عصارهٔ بيخهای ارطی است. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از محيطالمحيط).