معنی مشاره

[ مَ رَ ] (ع مص) شار شوراً و شياراً و {P(1) -منتهی الارب و ظاهراً ناظم الاطباء اين‌کلمه را مَشرَف ضبط داده‌اند. رجوع به مشرف و مشرفه شود. P}{P(2) -گويند آن موضعی است به يمن نه مشارف‌شام. (از اقرب الموارد). P}{P(3) -صاحب اقرب الموارد در ذيل مشارق ومغارب آرد: مواضع طلوع و غروب آفتاب را بدان جهت «مشارق» و «مغارب» گويند که در ايام سال، مواضع طلوع و غروب خورشيد تغيير می‌کند. P}{P(4) -رسم‌الخطی از «مشارکه» عربی در فارسی‌است، و اغلب به کسر «ر» مشارِکت تلفظ می‌شود. و رجوع به «مشارکه» شود. P}{$20918$}شياره و مشاراً و مشاره. رجوع به شور شود. (ناظم الاطباء). انگبين چيدن از خانهٔ زنبور عسل. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). و رجوع به مشار شود.[ مَ رَ ] (ع اِ) کرد زمين کشت. (منتهی‌ الارب) (از آنندراج). کرد زمين. (مهذب‌ الاسماء). اقرب الموارد در ذيل «م ش ر» آرد: کَردَه که در «ش و ر» بيان شد و ابن‌دريد گويد: عربی صحيح نيست و در «ش و ر» آرد: يک‌ کرد زمين زراعت يعنی جائی که در آن کشت‌ و زرع کنند و اندازهٔ آن يک جريب باشد. ج، مَشاور، مشائر. || اخذت الخيل مشارتها؛ ای سمنت و حسنت. (اقرب الموارد).[ مُ شارْ رَ ] (ع مص) با کسی بدی‌ کردن. (منتهی الارب) (آنندراج). با کسی بدی‌ نمودن. (از ناظم الاطباء). || با همديگر خصومت کردن. (از منتهی الارب) (از اقرب‌ الموارد) (از محيط المحيط) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء). با کسی شر کردن. (تاج‌ المصادر بيهقی).