معنی مستعلی‌باللََّه

[ مُ تَ بِلْ لاه ] (اِخ) (الـ ...) لقب محمدبن ادریس بن یحیی بن علی حمودی، آخرین تن از ملوک دولت حمودیه در اندلس. در حدود سال ۴۴۶ هـ . ق. بعد از درگذشت پدرش با او بیعت شد و ملقب به المستعلی باللََّه گشت و در «مالقة» اقامت گزید و در سال ۴۵۶ هـ . ق. اهالی شهر ملیله با او بیعت کردند و در سال ۴۶۰ هـ . ق. در این شهر درگذشت و ظاهراً با درگذشت او سلسلهٔ حمودیها در اندلس منقرض گشت. (از الاعلام زرکلی ج ۲ ص ۲۵۱ از البیان المغرب و نفح الطیب).[ مُ تَ بِلْ لاه ] (اِخ) (الـ ...) لقب احمدبن معد (المستنصرباللََّه)بن الظاهرلدین اللََّه علی، مکنی به ابوالقاسم است، نهمین تن از خلفای فاطمی در مغرب و مصر. وی به سال ۴۶۷ هـ . ق. متولد و در سال ۴۸۷ بعد از وفات پدرش با او بر خلافت بیعت شد. در عصر او فرنگیان مدت سه سال بر بیت المقدس مستولی بودند. وی بعد از هفت سال و دو ماه خلافت، به سال ۴۹۵ هـ . ق. در قاهره درگذشت. (از الاعلام زرکلی ج ۱ ص ۲۴۳ از ابن خلدون و ابن الاثیر و ابن خلکان).