معنی مستبریء
5 بازدید
[ مُ تَ رِءْ ] (ع ص) نعت فاعلی از استبراء. براءت خواهنده از گناه یا از دین و وام. || آنکه طلب عمق و نهایت چیزی را کند تا آن را دریابد و قطع شبهه از او کند. || ترک جماع کننده تا حائض شدن زن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || پاک کنندهٔ مجری از بول. (منتهی الارب) (از ذیل اقرب الموارد). و رجوع به استبراء شود.
کلمات همقافیه با «مستبریء»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «ء» برای سرودن شعر