معنی مساکن

[ مَ کِ ] (ع اِ) جِ مسکن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). منازل. خانه ها. مسکن ها. رجوع به مسکن شود: {/Bوَ سَکَنْتُمْ فِی مَسََاکِنِ اَلَّذِینَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ . ۱-۷۱۴:۴۵/}(قرآن ۱۴/۴۵). {/Bوَ کَمْ أَهْلَکْنََا مِنْ قَرْیَةٍ بَطِرَتْ مَعِیشَتَهََا فَتِلْکَ مَسََاکِنُهُمْ لَمْ تُسْکَنْ مِنْ بَعْدِهِمْ إِلاََّ قَلِیلاً. ۱-۱۵۲۸:۵۸/}(قرآن ۲۸/۵۸).{/B قََالَتْ نَمْلَةٌ یََا أَیُّهَا اَلنَّمْلُ اُدْخُلُوا مَسََاکِنَکُمْ .۷-۱۳۲۷:۱۸/} (قرآن ۲۷/۱۸). مساکن أهل الفقر حتی قبورهم علیها تراب الذل بین المقابر. (امثال و حکم دهخدا).[ مُ کِ ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر مساکنة. باشنده و سکونت گیرنده. (ناظم الاطباء). سکونت کننده با دیگری در یک منزل. (اقرب الموارد). و رجوع به مساکنة شود.