معنی مرائی

[ مَ ] (ع اِ) جِ مرآة. (ناظم الاطباء). جِ مرآة و مراء و مرایا. (متن اللغة) (اقرب الموارد). رجوع به مرآة شود.[ مُ ] (ع ص) (از «رأی») ریاکار. (منتهی الارب). ریاکننده. خودنما. (غیاث اللغات) (آنندراج). نیکی فروش. (یادداشت مؤلف). متظاهر. سالوس. اهل زرق و ریا. ج، مراؤون : مرائیان را به حطام دنیا بتوان دانست. (تاریخ بیهقی ص ۵۲۳). و منافقان و مرائیان را تشویر دهند. (نصیحةالملوک، از فرهنگ فارسی معین). هرکه در راه عشق صادق نیست جز مرائی و جز منافق نیست.معزی. گفت اگر سوگند خورم که من مرائی ام دوستر از آن دارم که سوگند خورم که مرائی نیم. (تذکرةالاولیاء). چون درویش گرد توانگر گردد بدان که مرائیست و چون گرد سلطان گردد بدان که دزد است. (تذکرة الاولیاء). خار و خودروی و مرائی بوده ای در دو عالم این چنین بیهوده ای.مولوی. آن مرائی در صلوة و در صیام مینماید جد و جهدی بس تمام.مولوی. گر مرید صورتی در صومعه زنار بند ور مرائی نیستی در میکده فرزانه باش. سعدی. مرائی که چندین ورع مینمود چو دیدند هیچش در انبان نبود.سعدی.