معنی مدح‌خوان

[ مَ خوا / خا ] (نف مرکب) مدحت گوی. مدیحه خوان. که در توصیف و تمجید ممدوح اشعار گوید یا برخواند: سرای او گه خوان و بساط او گه بزم ز مدح خوانان خالی ندید هرگز خوان. فرخی. چون رای تست باغ و طرب عندلیب آن بر گل چو مدح خوانت همی مدح خوان کند. مسعودسعد. این مدح خوان دعا کندش زآنکه در جهان کم بود نعمتی که بر این مدح خوان نداشت. مسعودسعد. جهان شهریارا اگر پیش تو چو بنده دو صد مدح خوان باشدی. (کلیله و دمنه). در بوستان جان تو شد بنده سوزنی با ده زبان چو سوسن آزاده مدح خوان. سوزنی. چون تو ملکه نبود و چون من کس ساحر مدح خوان ندیده ست.خاقانی. محمودهمتی تو و ما مدح خوان تو شاید که جان عنصری اشعارخوان ماست. خاقانی. بر دست راست و چپ ملکان مادح وی اند خاقانی از زبان ملک مدح خوان اوست. خاقانی.