معنی مخمسة

[ مُ خَ مْ مَ سَ ] (ع ص) مسئله ای است از مسائل فرائض که در آن پنج صحابی اختلاف کرده اند، علی (ع) و عثمان و ابن مسعود و زید و ابن عباس رضی اللََّه عنهم. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء).[ مُ خَ مْ مِ سَ ] (اِخ) فرقه ای از غلاة که می گفتند «سلمان فارسی» و «مقداد» و «عمار» و «ابوذر غفاری» و «عمربن امیهٔ ضیمری» از طرف خداوند مأمور ادارهٔ مصالح عالمند و به سلمان مقام رسالت میدادند. (خاندان نوبختی اقبال ص ۲۶۳). به صیغهٔ اسم فاعل باب تفعیل، به نوشتهٔ مقباس مامقانی و مستظرفات بروجردی، عنوان فرقه ای است از غالی مذهبان که پنج نفر. سلمان و ابوذر و مقداد و عمروبن امیهٔ ضمری را از طرف رب جلیل که به زعم ایشان حضرت امیر المؤمنین (ع) است پیغمبر و موکل بمصالح عالم دانند. (ریحانة الادب ج ۵ ص ۲۶۵). آنچه از عقیدهٔ قاسم کرخی و فرزندانش برمی آید آن است که مخمسه معتقد بودند محمد و علی و فاطمه و حسن و حسین به صورت اشباح نور لم یزل و لایزال خواهند بود و به همین جهت است که آنان را مخمسه خوانند. (معجم البلدان ج ۷ ص ۲۳۶ ذیل کرخ البصرة). مخمسة حضرت امام حسین (ع) را.... غایب و مستتر و حجت منتظر می دانند. (روضات الجنات چ قدیم ص ۵۵۵ مکرر).