معنی محیص
[ مَ ] (اِخ) موضعی است به مدینه. (معجم البلدان).[ مَ ] (ع مص) حَیْص. حیصة. حیوص. محاص. حیصان. برگشتن و به یک سوی شدن. (منتهی الارب). گردیدن از چیزی. (غیاث) (آنندراج). || رستگاری یافتن. || خلاص گردانیدن. (غیاث) (آنندراج). || (اِمص) خلاص. رهایی : زود استر را فروشید آن حریص یافت از غم وز زیان آن دم محیص. مولوی (مثنوی، دفتر سوم ص ۱۹۰ س ۲۲). از کرم دانست آن مرغ حریص دانه را با دام لیکن شد محیص.مولوی. || (اِ) جای برگردیدن. (یادداشت مرحوم دهخدا) (ناظم الاطباء). || گریزگاه. جای گریز. فرارگاه. مهرب. محید. مفر: {/Bوَ یَعْلَمَ اَلَّذِینَ یُجََادِلُونَ فِی آیََاتِنََا مََا لَهُمْ مِنْ مَحِیصٍ . ۱-۱۰۴۲:۳۵/}(قرآن ۴۲/۳۵).
کلمات همقافیه با «محیص»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «یص» برای سرودن شعر