معنی محلت

[ مَ حَ لْ لَ ] (ع اِ) محله. محلة. کوی. برزن. یک بخش از چند بخش شهر. قسمتی از شهر که در آن کویها و کوچه ها و برزن باشد: و فضل ربیع اسب بگردانید و به خانه باز شد، یافت محلت و سرای خویش را مشحون به بزرگان و افاضل. (تاریخ بیهقی چ فیاض ص ۳۴). آن شب که وی را از محلت ما، سرآسیا از سرای پدر به کوشک امارت می بردند بسیار تکلف دیدم. (تاریخ بیهقی ص ۲۴۹). کاهل وار برخاستند و خویشتن را بپای آن دیوارها افکندند که به محلت دیه آهنگران پیوسته است. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۲۶۱). و این ناحیت مرودشت بعضی در میان اصطخر محلتهای شهر بوده است. (فارسنامهٔ ابن البلخی ص ۱۲۷). گفت پدر ندارم ولیکن مادرم به فلان محلت نشیند. (نوروزنامه). گفت برگوی و محلتهای گرگان را نام بر. (چهارمقاله چ زوار ص ۱۲۲). پس ابوعلی گفت از این محلت کویها برده. (چهارمقاله ص ۱۲۲). اندر شهر کوشکها بود و بعضی محلتها پراکنده و دور از یکدیگر باشند. (تاریخ بخارا ص ۶۳). طایفه ای از اوباش محلت با او پیوستند. (گلستان). چو زنبورخانه بیاشوفتی گریز از محلت که گرم اوفتی.سعدی. خانه ای در کوی درویشان بگیر تا نماند در محلت زاهدی.سعدی.