معنی محتشم کاشانی

[ مُ تَ شَ مِ ] (اِخ) شمس الشعرای کاشانی، شاعر اوایل عهد صفوی (فوت ۹۹۶ هـ . ق. / ۱۵۸۷ م.). وی بیشتر به سرودن مدایح و مراثی اهل بیت می پرداخت و بهترین اشعار او در همین زمینه است. مهمترین مراثی وی ترکیب بندی است در مرثیهٔ شهدای کربلا. دیوانی مشتمل بر قصاید و غزلیات متوسط از او در دست است. قصاید را جامع اللطایف و غزلیات را نقل عشاق نامیده است. بند اول ترکیب بند وی در مرثیهٔ شهدای کربلا این است: باز این چه شورش است که در خلق عالم است باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است باز این چه رستخیز عظیم است کز جهان بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است گویا طلوع میکند از مغرب آفتاب کاشوب در تمامی ذرات عالم است گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست این رستخیز عام که نامش محرم است در بارگاه قدس که جای ملال نیست سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است جن و ملک بر آدمیان گریه میکنند گویا عزای اشرف اولاد آدم است خورشید آسمان و زمین نور مشرقین پروردهٔ کنار رسول خدا حسین. رجوع به مجمع الفصحا ج ۲ ص ۳۶ و تحفهٔ سامی ص ۱۹۰ و فهرست کتابخانهٔ سپهسالار ج ۲ ص ۳۲۷ و تاریخ عصر حافظ ج ۱، یج و سبک شناسی ملک الشعراء بهار ج ۳ ص ۲۵۶ و آتشکدهٔ آذر ص ۲۴۲ و تاریخ ادبیات ادوارد براون شود.