معنی مجادیح

[ مَ ] (ع ص، اِ) ستارگان مایل به غروب. (آنندراج): مسبب همه قادری است که مجادیح انواء، نفحه ای از نوافح رحمت اوست. (ترجمهٔ تاریخ یمینی چ ۱ تهران ص ۴۳۷). و رجوع به ترکیب بعد شود. - مجادیح السماء؛ انواء آسمان و نوء غروب کردن منزلی است از منازل ماه و طلوع کردن منزلی دیگر مقابل آن. و آن جمع مِجدَح به اشباع کسره و قیاساً واحد آن مجداح باید باشد. (از منتهی الارب) (از آنندراج). نوءهای آسمان یعنی غروب کردن منزلی از منازل ماه و طلوع نمودن منزل مقابل آن. (ناظم الاطباء). انواء آسمان. جِ مِجدَح و قیاساً واحد آن مجداح است و گویند: «ارسلت السماء مجادیح الغیث» و آن نزد عرب از نوءهایی است که دلالت بر باران دارد و آن سه ستاره است ... (از اقرب الموارد). و رجوع به انواء و نوء و مجدح شود. - کناره های دریا. (آنندراج). و رجوع به مِجداح شود.