معنی متحظی
5 بازدید
[ مُ تَ حَ ظْ ظی ] (ع ص) (از «ح ظو») بهره ور. (آنندراج). بهره ور. اسم فاعل است از تحظی. (غیاث). بختیار و نیک بخت و دولتی و محظوظ. (ناظم الاطباء): کس بر وی سلامی نکرد که از صلت و ایادی او به حظی کامل و نصیبی وافر متحظی نگشت. (ترجمهٔ تاریخی یمینی چ ۱ تهران ص ۲۵۷). و رجوع به تحظی شود.
کلمات هم‌قافیه با «متحظی»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «ظی» برای سرودن شعر