معنی مباینة

[ مُ یَ نَ ] (ع مص) از یکدیگر جدا شدن. (غیاث) (از آنندراج) (المصادر زوزنی) (تاج المصادر بیهقی). بینونت. جدا شدن. ابانت. تباین. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). جدا شدن از چیزی. (ناظم الاطباء). || (ع اِ) نزد محاسبان و مهندسان دو عدد صحیح که مضرب مشترک آنان یک باشد مانند ۷ و ۹ که این دو را متباینان گویند. (از کشاف اصطلاحات الفنون). || (اصطلاح منطقی) آن است که هر یک از دو مفهوم آنچه مفهوم دیگر بر آن صادق است صدق نکند. مانند مفهوم انسان و سنگ که مفهوم انسان بر هیچ چیز از سنگ صادق نیست و این را مباینة کلی گویند و اگر یکی صدق کند و دیگری صدق نکند مباینة جزیی است. (از کشاف اصطلاحات الفنون). رجوع به تباین و متباین شود.