معنی ماه برکوهان
[ بَ ] (اِ مرکب) نوایی است که خنیاگران بزنند. (لغت فرس اسدی چ اقبال ص ۳۵۵). نام لحنی باشد از مصنفات باربد و آن لحن بیست ویکم است از سی لحن باربد. (برهان). نام لحنی است از سی لحن باربد، مطرب پرویز. (انجمن آرا) (آنندراج). ماه ابرکوهان (ماه بالای کوهسار) و آن از جمله دستانها و آهنگهایی بود که باربد ساخته بود و در زمان خسروپرویز همچون «سروستان» و «آرایش خورشید» و «نوروز بزرگ» و «نوش لبان» در وصف جشنهای فصول مختلف خاصه در تهنیت بهار و مناظر طبیعت و مسرات حیات بوده است. (از ترجمهٔ ایران در زمان ساسانیان ص ۵۰۸): زبهر سور به بزم تو خسروان جهان همی زنند شب و روز ماه برکوهان. عنصری (از لغت فرس اسدی). چو لحن ماه برکوهان گشادی زبانش ماه برکوهان نهادی. نظامی (خسرو شیرین چ وحید ص ۱۹۲). من از فراق تو پرغم تو شاد با هرکس همی زنی به شب و روز ماه برکوهان. قاضی عثمان (از فرهنگ جهانگیری).
کلمات همقافیه با «ماه برکوهان»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «ان» برای سرودن شعر