معنی مؤید

[ مُ ءَیْ یَ ] (ع ص) قوت داده شده. (منتهی الارب) (آنندراج). قوت داده شده. نیروداده شده. (ناظم الاطباء). قوت داده شده. تقویت شده. نیرویافته. تأییدگشته. (یادداشت مؤلف). || تأییدکرده شده و از جانب خداوند تبارک و تعالی نیروداده شده. (ناظم الاطباء): به علم و عدل و به آزادگی و نیکخوئی مؤید است و موفق، مقدم است و امام. فرخی. فرق میان پادشاهان مؤید موفق و میان خارجی... آن است که... متغلبان را... خارجی باید گفت. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۹۳). استاد و طبیب است و مؤید ز خداوند بل کز حکم و علم مثال است مصور. ناصرخسرو. مؤیدی که به حق عنف و لطف سیرت او معین ظلمت و نور است و یار آتش و آب. مسعودسعد. ملک مؤید مظفر منصور معظم. (سندبادنامه ص ۸). امیر کبیر عادل مؤید مظفر. (گلستان). مؤید نمی ماند این ملک گیتی نشاید بر او تکیه بر هیچ مسند.سعدی. - مؤید من عنداللََّه؛ تأییدشده از جانب خدا. که ایزد عزوجل تأییدش کرده باشد. (از یادداشت مؤلف).[ مُ ءَیْ یِ ] (ع ص) قوت دهنده. (از منتهی الارب) (آنندراج). تقویت کننده. نیرودهنده. یاری کننده. مساعد. نیروبخش. قوت دهنده. (یادداشت مؤلف). || تأییدکننده. تحکیم کننده. استوارسازنده: سخن فلانی مؤید این مسأله است. (از یادداشت مؤلف).[ مُ ءْ یَ ] (ع ص) قوت داده شده. نیروداده شده. (ناظم الاطباء). قوت داده شده. (منتهی الارب) (آنندراج). و رجوع به مُؤَیَّد شود.[ مُ ءْ یِ ] (ع اِ) کار بزرگ. (منتهی الارب) (مهذب الاسماء) (ناظم الاطباء) (آنندراج). دشواری. ج، مآید. (منتهی الارب) (آنندراج). داهیه و بلا و سختی. ج، مآید. (ناظم الاطباء).[ مُ ءَیْ یَ ] (اِخ) ابن عبدالرحیم بن احمدبن محمد بغدادی. او راست رساله ای در اسطرلاب. (از کشف الظنون).[ مُ ءَیْ یَ ] (اِخ) ابن عبداللطیف نخجوانی. از ادبا بود و قصیدهٔ لامیةالعرب شنفری را شرح کرده است. (از کشف الظنون).[ مُ ءَیْ یَ ] (اِخ) ابن عطاف بن محمدبن علی بن محمد آلوسی، مکنی به ابوسعید. از بزرگترین گویندگان غزل و هجو و مدح روزگار خود بود و به وزیر عون الدین یحیی بن هبیره انتساب داشت و مدایحی بلند برای او سروده و در اشعار خود ابیاتی بسیار از متنبی تضمین کرده است. وی به سال ۴۶۶ هـ . ق. در الوس که دیهی در نزدیک حدیثه است به دنیا آمد و به سال ۵۵۷ هـ . ق. در موصل درگذشت. (از تاریخ ابن خلکان صص ۲۷۱-۲۷۲).[ مُ ءَیْ یَ ] (اِخ) ابن محمدبن علی طوسی الاصل نیشابوری الدار (۵۲۴-۶۱۷ هـ . ق.). از بزرگترین محدثان متأخر بود و از رجال نامی بیشماری تفسیر و حدیث شنید و روایت کرد، از آن جمله بود صحیح بخاری و تفسیر ثعالبی. جمعی از شیوخ نیشابور از وی روایت دارند، از آن جمله است: فقیه ابومحمد عبدالجباربن محمد حواری. در نیشابور درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد. (از وفیات الاعیان ابن خلکان صص ۲۷۰-۲۷۱).[ مُ ءَیْ یَ ] (اِخ) ابوالفداء اسماعیل مؤید. رجوع به ابوالفداء اسماعیل مؤید شود.[ مُ ءَیْ یَ ] (اِخ) لقب هشام ثانی، دهمین خلیفهٔ اسپانیا (از ۳۶۶ تا ۳۹۹ هـ . ق.). (یادداشت مؤلف). رجوع به ترجمهٔ طبقات سلاطین اسلام ص ۱۶ شود.[ مُ ءَیْ یَ ] (اِخ) امیر مؤید. لقب منصوربن نوح بن نصر سامانی است در حیات او، و پس از مرگ او را لقب امیر سدید داده اند. (یادداشت مؤلف). رجوع به منصوربن نوح... شود.[ مُ ءَیْ یَ ] (اِخ) خواجه مؤید مهنه از نبیره های شیخ ابوسعید ابوالخیر و از عرفا و شعرای قرن نهم بود. در علوم ظاهر و باطن کامل و مجالسی به غایت گرم و سماعی بی نهایت مؤثر داشت و سلاطین وی را تعظیم کردندی. از اوست: از مه روی تو آیینهٔ جان ساخته اند وندر آن آینه دل را نگران ساخته اند. مزار خواجه در گنبد جد اوست. (از مجالس النفائس ص ۳۵). و رجوع به فرهنگ سخنوران شود.[ مُ ءَیْ یَ ] (اِخ) داود المؤید. رجوع به داود المؤید شود.[ مُ ءَیْ یَ ] (اِخ) شهاب الدین احمد مؤید. رجوع به شهاب الدین احمد مؤید شود.[ مُ ءَیْ یَ ] (اِخ) (شیخ...) رجوع به شیخ مؤید... شود.[ مُ ءَیْ یِ ] (اِخ) علی مؤید. رجوع به علی مؤید شود.[ مُ ءَیْ یَ ] (اِخ) محمد المؤید. رجوع به محمد المؤید شود.[ مُ ءَیْ یِ ] (اِخ) محمدبن حسین. رجوع به محمدبن حسین، مکنی به ابوشجاع شود.[ مُ ءَیْ یَ ] (اِخ) نجاح المؤید. رجوع به نجاح المؤید شود.