معنی لیسیدن

[ دَ ] (مص) خائیدن و در عرف چیزی را به انگشت یا زبان گرفتن و خوردن. (غیاث). لسّ. لطع. (منتهی الارب) (تاج المصادر). التطاع. لهس. تلمک. تمظع. طع. (منتهی الارب). لحس. به زبان خوردن. لعق. (تاج المصادر). ستردن بقیهٔ طعام مالیدهٔ بر ظرفی یا هر چیزی دیگری با زبان. جرس. با زبان روفتن مایع یا مایع گونه را از ظرفی و جز آن. بطخ. لحف. لجن. لدس. لسد. لسب. لعقة. تلعی. (منتهی الارب): چرخ ارچه گردن است ببوسد ترا رکاب دهر ارچه توسن است بلیسد لجام تو. ابوالفرج رونی. لیسیدم آستان بزرگان و مهتران چون یوز پیر لشته به لب کاسهٔ پنیر.سوزنی. چون قطرهٔ انگبین بدید بدوید و به زبان بلیسید. (سندبادنامه ص ۲۰۲). به کنجی کند بی علف جای خویش نلیسد مگر دست یا پای خویش.نظامی. خاک دیوار خویش لیسی به که ز پالودهٔ کسان انگشت.نظامی. لعز؛ لیسیدن ناقه بچهٔ خود را. لمظ؛ لیسیدن لب. لجذ؛ لیسیدن سگ خنور را. لسب؛ لیسیدن انگبین و روغن. (تاج المصادر). لحک؛ لیسیدن انگبین را. تدلس؛ لیسیدن شتران اندک چیز را در چراگاه. (منتهی الارب). مرس؛ لیسیدن کودک. (تاج المصادر). - امثال: با خوردن سیر نشدی از لیسیدن سیر نمی شوی. هرکه کاوش عسل کند انگشتی لیسد. (جامع التمثیل). || پیوند کردن (؟). لحیم کردن (؟): اطره؛ خاکستر مخلوط به خون که بدان دیگ شکسته را لیسند. (منتهی الارب).