معنی واژه لعنت کردن

[ لَ نَ کَ دَ ] (مص مرکب) نفرین کردن. بسولیدن. بسوریدن. تهبیل. (تاج المصادر). لیط. (منتهی الارب): همکاران وی را بسیار ملامت کردند بدین حدیث و لعنت کردند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۱۸۵). عامهٔ مردم وی را لعنت کردند بدین حرکت ناشیرین که کرد. (تاریخ بیهقی ص ۱۸۳). گر ترا جز بت پرستی کار نیست چون همی لعنت کنی بر بت پرست. ناصرخسرو. طاعت به گمانی بنمایدت ولیکن لعنت کندت گر نشود راست گمانیش. ناصرخسرو. بر حب آل احمد شاید گر لعنت همی کنند ملاعینم.ناصرخسرو. لعنت چه کنی به خیره بر دیوان کز فعل تو نیز همچو ایشانی.ناصرخسرو. بر یزید و شمر ملعون چون همی لعنت کنی چون حسین خویش را شمر و یزید دیگری. سنائی. یکی مال مردم به تلبیس خورد چو برخاست لعنت بر ابلیس کرد.سعدی. لعین؛ لعنت کرده شده. (منتهی الارب). لعان؛ لعنت کننده. قتل الانسان ما اکفره؛ لعنت کرده شد. لحی اللََّه فلاناً؛ لعنت کند خدای وی را. سقار؛ آنکه غیرمستحق لعنت را بسیار لعنت کند. (منتهی الارب).