معنی لزام

[ لِ ] (ع اِ) مرگ. || ملازم چیزی. (منتهی الارب). {/Bقُلْ مََا یَعْبَؤُا بِکُمْ رَبِّی لَوْ لاََ دُعََاؤُکُمْ فَقَدْ کَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ یَکُونُ لِزََاماً. ۱-۱۳۲۵:۷۷/}(قرآن ۲۵/۷۷). {/Bوَ لَوْ لاََ کَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّکَ لَکََانَ لِزََاماً وَ أَجَلٌ مُسَمًّی . ۱-۱۲۲۰:۱۲۹/}(قرآن ۲۰/ ۱۲۹). || حاکم نیک انصاف کننده. || شمار. (منتهی الارب).[ لَ ] (ع مص) لزم. لزوم. لزامة. لزمة. لزمان. پیوسته ماندن با کسی. لازم گردیدن وی را. (منتهی الارب). ملازمت. (زوزنی). با کسی یا چیزی پیوسته بودن. (زوزنی). با کسی یا جائی پیوسته بودن. (دستور اللغة). با کسی یا بجایی پیوسته بودن. (ترجمان القرآن جرجانی). ملازم بودن به چیزی. (منتخب اللغات). || لازم گردیدن و واجب شدن حق بر کسی. (منتهی الارب).[ لَ ] (عِ ص) سبة لزام؛ ننگ و عار پیوسته و لازم. (منتهی الارب).