معنی لدنی

[ لَ دُنْ نی ی ] (ع ص نسبی) منسوب به لدُن. فطری. جبلی. آنچه کسی را بدون سعی او و کوشش غیر، محض بفضل خویش از نزد خود حق تعالی عطا فرموده باشد یا بدون تعلیم غیر از نزد طبیعت ذهن او باشد و این منسوب است به لدن که به معنی نزد است. (غیاث) (آنندراج). - علم لدنی؛ علم که بنده را افتد بی واسطه ای و تنها به الهام خدای تعالی باشد: دل گفت مرا علم لدنی هوس است تعلیمم کن اگر ترا دسترس است.خیام. و خضر که موسی را علم لدنی خواست آموخت امام بود. (جهانگشای جوینی). وقوف عددی اول مرتبهٔ علم لدنی است. (انیس الطالبین ص ۶۳).