معنی لج

[ لُ ج ج ] (ع اِ) گروه بسیار. || میانه و معظم آب. (منتهی الارب). آب بسیار. ژرف ترین موضع دریا. (منتخب اللغات). || شمشیر. || جَمل اَدهم لُجّ؛ شتر نیک سیاه. || کرانهٔ رودبار. || جای درشت از کوه. (منتهی الارب). || لُجّه.[ لُ ج ج ] (اِخ) نام تیغ عمروبن العاص. (منتهی الارب).[ لَ ج ج ] (ع اِمص) ستیزه. ستهندگی. ستیزه کردن. (منتخب اللغات). لجاجت. (آنندراج). لجاجت و شق نقیض. (برهان). - لج افتادن با کسی؛ با وی بستیزه برخاستن. به لج افتادن. - امثال: اللج شوم : چه رها کن رو به ایوان و کروم کم ستیز اینجا بدان کاللجّ شوم.مولوی. || (مص) آواز کردن. || کشتی در میان لجه درآمدن. (منتخب اللغات).[ لَ ] (اِ) لگد که در مقابل مشت است. (برهان). لگد باشد به پشت پای. (لغت نامهٔ اسدی). لگدکوب باشد به زبان پارسی. (لغت نامهٔ اسدی). لگدی باشد که به پشت پای زنند و لپرک نیز گویند. (نسخه ای از لغت نامهٔ اسدی). لگد باشد. تی پا. اردنگ : یکروز به گرمابه همی آب فروریخت مردی بزدش لج به غلط بر در دهلیز. منجیک . معاذ اللََّه که من نالم ز چشمش [ ظ: خشمش ] و گر شمشیر یازد [ ظ: بارد ] ز آسمانش به یک پف خف توان کردن مر او را به یک لج پخج هم کردن توانش. یوسف عروضی. || (ص) برهنه. عریان : چون که زن را دید لج، کرد اشتلم همچو آهن گشت و نداد ایچ خم.رودکی. در نسخهٔ اسدی لخ است به خاء معجمه ولی لخ را به معنی برهنه نیاورده در صورتی که میشود لخ به ضم لام صورتی از لخت و لوت باشد به معنی برهنه. من گمان میکنم این بیت از سندبادنامهٔ رودکی است و دنبالهٔ حکایت شاهزادهٔ کلان شکم است که در حمام شکایت خود به دلاک برد و دلاک زن خود را برای امتحان به وی عاریت داد. لغ نیز آمده است.[ لَ ] (اِخ) نام یکی از ییلاقات اشکور به تنکابن. (مازندران و استرآباد رابینو ص ۱۰۵). دهی از دهستان اشکور تنکابن شهرستان شهسوار، واقع در ۱۲۲هزارگزی جنوب باختری شهسوار. کوهستانی و سردسیر. دارای ۱۲۰ تن سکنه، شیعهٔ گیلکی و فارسی زبان. آب آن از چشمه. محصول آن گندم و جو و ارزن و لبنیات. شغل اهالی زراعت و گله داری. راه آن مالرو و صعب العبور است و در زمستان عده ای از مردان برای امرار معاش به حدود گیلان و مازندران میروند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۳).