معنی لبیا

[ لِ ] (اِخ) لیبی. لیبیا. رجوع به هر دو کلمه شود. در قاموس کتاب مقدس آمده: لبیا، مملکتی است در شمال افریقا که در ساحل دریای متوسط واقع و از مصر تا کارتاژ ممتد است و قدری هم به طرف خشکی امتداد یافته قسمتی از این مملکت که به مصر اتصال داشت بعضی اوقات لبیا مارماریکا و آن قسمتی که بسایرینی اتصال داشت سایرینیکا گفته میشد و این بمناسبت پنج شهر عمدهٔ آن مملکت بود یعنی: سایرینی، اپولونیة و برنیاسی و ارسنوی و تلمایس. عدد بسیار و گروهی از یهود در ایام مسیح در این شهر سکونت داشتند و با جدیدالایمانان لبیانی برای عبادت به اورشلیم می آمدند. (۱ع ۲:۱۰). مبدأ اشتقاق لبیا از لهابیم یا لوبیم است. (پید ۱۰:۱۳) و اینان طایفهٔ جنگجو بودند که شیشق شهریار مصر و زارح حبشی را در جنگ با یهودیه معاونت کردند. (۲ تو ۱۲:۳ و ۱۴:۹ و ۱۶:۸ و دانیال ۱۱:۴۳.) و با اهل تبت قدیم (؟) نیز معاون بودند (بح ۳:۹ ار ۴۶:۹ حزج ۳۰:۵). رجوع به فوت شود. آخراً لبیا در تحت تصرف کارتاژ و پس از آن در تحت تصرف یونانیان و رومانیان و سرسنیها (؟) و عثمانیان درآمد. (قاموس کتاب مقدس).