معنی لاضرورت ذاتی

[ ضَ رَ تِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) (اصطلاح منطق) و آن قیدی است که قضیهٔ مطلقهٔ عامة را بدان مقید کنند. معنی قضیهٔ مطلقهٔ عامة این است که ثبوت نسبت در یکی از ازمنهٔ ثلاثه محقق است چنانکه گوئیم: کل انسان متنفس بالفعل و چون این قضیه را به لاضرورت مقید سازند، معنی چنان باشد که این نسبت مادام که ذات موضوع موجود باشد ضروری نیست بلکه توان نقیض آن موجود شود. مثال: کل انسان متنفس بالفعل لا بالضرورة؛ یعنی لاشی ء من الانسان بمتنفس بالامکان العام. پس مطلقة عامه مقید به لاضرورت ذاتی مرکب از دو قضیه باشد: یکی مطلقهٔ عامه و دیگری ممکنهٔ عامه و یکی از دو قضیه موجبه بود و دیگری سالبه.