معنی لائم

[ ءِ ] (ع ص) ملامت کننده. نکوهنده. ملامتگر. ج، لوّام، لوّم، لیّم. (منتهی الارب): {/Bیََا أَیُّهَا اَلَّذِینَ آمَنُوا مَنْ یَرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دِینِهِ فَسَوْفَ یَأْتِی اَللََّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَی اَلْمُؤْمِنِینَ أَعِزَّةٍ عَلَی اَلْکََافِرِینَ یُجََاهِدُونَ فِی سَبِیلِ اَللََّهِ وَ لاََ یَخََافُونَ لَوْمَةَ لاََئِمٍ ذََلِکَ فَضْلُ اَللََّهِ یُؤْتِیهِ مَنْ یَشََاءُ وَ اَللََّهُ وََاسِعٌ عَلِیمٌ . ۱-۴۱۵:۵۴/}(قرآن ۵/۵۴). جز اندر غایت انعام و افضال در او لائم چه داند گفت و عاذل. ابوالفرج رونی. و فرمود که رغم لائمان را مثنی کردند. (جهانگشای جوینی). فیالائمی دعنی اغال بقیمتی فقیمة کل الناس مایحسنونه.ابن طباطبا. حکیمی گفتش ای نادان چه کوشی در این سودا بترس از لوم لائم.سعدی.