معنی لؤلؤئی

[ لُ ءْ لُ ] (اِخ) ظاهراً شاعری است باستانی. شمس قیس رازی این دو بیت از وی نقل کند در صنعت سیاقةالاعداد و گوید: هم سیاقةالاعداد است و هم تبیین و هم تفسیر: سه چیز تو از سه چیز دایم به عذاب روی از خط و خط ز زلف و زلفت از تاب سه چیز من از سه چیز پیوسته عذاب جان از دل و دل ز دیده و دیده ز آب. (المعجم چ تهران ص ۲۸۶). دو بیت دیگر او در لغت نامهٔ اسدی به شاهد لغات آمده است، یکی به شاهد لغت صندل: فکند از بر نار صندل نگار که تا بر تنش کم کند زخم خار. دیگری به شاهد لغت پیازکی: لعل پیازکی رخ تو بود و زرد گشت اشکم ز درد اوست چو لعل پیازکی.[ لُ ءْ لُ ] (ص نسبی) منسوب به لؤلؤ: پیراهن لؤلؤئی برنگ کامه وآن کفش دریده و به سر بر لامه. مرواریدی. || لؤلؤفروش. (سمعانی). || مرواریدک و آن قسمی آبله است. || شیوه ای از خط: و این آلت (یعنی قلم) که یاد کرده آمد سه گونه نهاده اند: یکی محرف تمام و آن خط کز آن آید آن را لجینی خوانند، یعنی خط سیمین و دیگری مستوی و آن خط کز آن قلم آید آن را عسجدی خوانند، یعنی خط زرین و سوم محرف تمام و مستوی و آن خط کز آن قلم آید آن را لؤلؤئی خوانند، یعنی مرواریدین. (نوروزنامه).[ لُ ءْ لُ ] (اِخ) محمدبن احمدبن عمر. زاویه سنن ابی داود. (منتهی الارب).[ لُ ءْ لُ ] (اِخ) حسن بن زیاد لؤلؤئی. فقیه، مکنی به ابوعلی. از اصحاب ابوحنیفه و شاگردان او. او راست: کتاب ادب القاضی، کتاب الخصال، کتاب معانی الایمان، کتاب الخراج، کتاب الوصایا، کتاب الفرایض و هم کتاب امالی فی الفروع و غیره. یحیی بن آدم گفت: فقیه تر از حسن بن زیاد ندیدم، شغل قضا بگرفت و سپس از آن استعفا گفت. وی به سال ۱۸۴ هـ . ق. درگذشت. (طبقات الفقهاء ص ۱۱۵). یکی از مشاهیر فقهای حنفی است در پاره ای از مسائل با امام ابویوسف اختلاف داشت. دوازده هزار حدیث از ابن جریح روایت کند و چندین اثر در فقه و حدیث از خود به یادگار گذارد و به سال ۱۸۴ هـ . ق. درگذشت. زرکلی گوید: حسن بن زیاد، مکنی به ابی علی. از مردم کوفه و قاضی و فقیه و از اصحاب ابوحنیفه بود و از وی سماع حدیث کرد و به مذهب او در رأی عالم بود به سال ۱۹۴ هـ . ق. قضاوت کوفه یافت و پس از چندی استعفا کرد. از کتب اوست: ادب القاضی، معانی الایمان، النفقات الخراج، الفرائض، الوصایا الامانی، و نسبت او بفروش لؤلؤ است (وفات ۲۰۴ هـ . ق. / ۸۱۹ م.). (الاعلام زرکلی ج ۱ ص ۲۲۶). در تاریخ وفات او اختلاف است حاج خلیفه ذیل «ادب القاضی» ۱۸۲ و بعضی ۱۸۴ و برخی ۲۰۴ نوشته اند و ظاهراً تاریخ وفات همان ۲۰۴ است که سمعانی نیز تصریح کرده و تاریخ ۱۸۲ و ۱۸۴ که بعضی سال وفات او دانسته اند تصحیفی باید باشد از ۱۹۴ سال قضاوت وی در کوفه. و رجوع به فوائد الهیة ص ۶۰ و انساب سمعانی شود.[ لُ ءْ لُ ] (اِخ) محمدصالح. رجوع به محمدصالح شود. (نمونهٔ خطوط خوش کتابخانهٔ شاهنشاهی ایران).