معنی قیلة

[ قَ لَ ] (ع ص، اِ) مؤنث قَیل. (از اقرب الموارد). رجوع به قیل شود. || شتر ماده ای که در نیمروز دوشند. (منتهی الارب). || شیر که نیمروز آشامند. (از اقرب الموارد). رجوع به قَیل شود.[ قَ / قی لَ ] (ع اِ) فتق. (منتهی الارب). ادرة. (اقرب الموارد). اهل خراسان غر[ ی ] گویند و بشهر من [ یعنی گرگان ] دبه خایه. (ذخیرهٔ خوارزمشاهی). رجوع به قَیلة شود. - قیلةالامعاء؛ فرودآمدن روده به کیسهٔ خایه. (ذخیرهٔ خوارزمشاهی). - قیلةالریح؛ آن است که باد به خایه فرودآید. در ذخیره آمده است: قیله سه گونه بود یکی آنکه یاد کرده آمده [ فرودآمدن روده ها ] دوم آنکه باد به خایه فرودآید و کیسهٔ خایه چون دبه شود و آن را به تازی قیلةالریح گویند. سوم قیلةالماء. (ذخیرهٔ خوارزمشاهی). - قیلةالماء؛ آن است که آب فرودآید و این را به تازی قیلةالماء گویند. (ذخیرهٔ خوارزمشاهی). علتی است که خایه پر آب شود. (ذخیرهٔ خوارزمشاهی).[ قَ لَ ] (اِخ) نام مادر اوس و خزرج. (منتهی الارب).[ قَ لَ ] (اِخ) قلعه ای است به صنعاء بر سر کوه کنز. (منتهی الارب). قلعه ای است در نواحی صنعاء بر بالای کوهی بنام کنز. (از معجم البلدان).