معنی قمولی

[ قَ ] (اِخ) احمدبن محمدبن مکی بن یاسین قرشی مخزومی، مکنی به ابوالعباس و ملقب به نجم الدین. از علمای عامهٔ قرن هشتم هجری است. وی چندی متصدی منصب قضای قوص و اخمیم و سیوط بود. او راست: ۱- البحر المحیط فی شرح الوسیط. او در این کتاب، کتاب وسیط غزالی را که در فقه شافعی است شرح کرده است و سپس آن را ملخص گردانیده و به جواهرالبحر نامیده است. ۲- تکملهٔ تفسیر فخر رازی. قمولی پیش از تکمیل این تکمله وفات یافت و احمدبن خویی آن را به پایان رسانید. ۳- شرح مقدمهٔ ابن الحاجب. وی به سال ۷۲۷ هـ . ق. وفات یافت. (کشف الظنون) (روضات الجنات) (ریحانة الادب ج ۳ ص ۳۱۷). و رجوع به معجم المطبوعات ج ۲ ستون ۱۵۲۶ و حسن المحاضرة فی اخبار مصر و القاهره ص ۱۹۳ شود.