معنی قلماش
[ قُ ] (ص) به معنی هرزه و بیهوده و یاوه و نامعقول باشد. (برهان). فرهنگ رشیدی بروایتی به اتکاء دو بیت ذیل از مولوی : بند کن مشک سخن پاشیت را وا مکن انبان قلماشیت را. (مثنوی چ نیکلسن ج ۲ ص ۵۴ و چ علاءالدوله ج ۴ ص ۴۲۵). خمش کن تا که قلماشیت گویم ولکن لاتطالبنی بمعناه. مولوی (دیوان ص ۳۷۸). اصل را جملهٔ عربی قل ماشئت دانسته و برخی از معاصران نیز بر همین عقیده رفته اند و بیت ذیل از سنایی مؤید این قول بنظر میرسد: آدمی چون بداشت دست از صیت هرچه خواهی بکن که فاصنع شیت. اشاره به «اذا لم تستحیی فاصنع ماشئت». (حاشیهٔ برهان چ معین از المعجم شمس قیس چ مدرس رضوی ص ۲۳۰). ولی بیت دیگر مولوی این ادعا را باطل می سازد: باتو قلماشیت خواهم گفت هان صوفیا خوش پهن بگشاگوش جان. (مثنوی چ نیکلسن ج ۳ ص ۳۶۶ و چ علاءالدوله ج ۶ ص ۵۹۱). اما قلماش ترکی است به معنی بیهوده گو، یاوه گو. رجوع شود به جغتایی ص ۴۱۹، لغت شیخ سلیمان، نداب ۳:۷ ص ۱۹، ۲۰. (حاشیهٔ برهان چ معین). مؤلف سنگلاخ آرد: قلماش محرف قلماشئت... کنایه از بیهوده گویی باشد... و مؤلف برهان قاطع در فرهنگ خود فارسی شمرده و به این معنی ذکر کرده و طالع روی به معنی آزار دادن نوشته سهو کرده و بضم قاف نیز مستعمل و اصح است.
کلمات همقافیه با «قلماش»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «اش» برای سرودن شعر