معنی قفیل
[ قَ ] (ع ص، اِ) پوست خشک. || آنچه خشک شود از درخت. || تازیانه. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). || گلاب. (منتهی الارب). رجوع به قِفّیل شود. || راه کوه سنگ که دویدن را نشاید، گویا کوچهٔ دربسته است. || گیاهی است. (اقرب الموارد) (منتهی الارب).[ قِ فْ فی ] (ع اِ) گلاب. (اقرب الموارد). رجوع به قَفیل شود.[ قَ ] (اِخ) موضعی است (منتهی الارب) در سرزمین طی. زیدبن خیل در شعر خود که آن را پیش از مرگش سروده از آن یاد کند. (معجم البلدان).
کلمات همقافیه با «قفیل»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «یل» برای سرودن شعر