معنی قطیعی

[ قَ ] (اِخ) ابراهیم بن محمدبن منصور قطیعی کرخی، مکنی به ابواسحاق و منسوب به قطیعهٔ فقهاء. از محدثان است. وی از خدیجه بنت محمدبن عبداللََّه شاهجانیه و ابوبکر خطیب و جز ایشان روایت کند. ابوسعد در شیوخ خود از وی نام برده است. او به سال ۵۳۷ یا ۵۳۸ هـ . ق. وفات کرد. (معجم البلدان).[ قَ ] (اِخ) ابراهیم بن محمدبن هیثم. وی در قطیعهٔ عیسی سکونت گزید و از منصوربن ابی مزاحم و ابومعمر هذلی و عمر و ناقد و جز ایشان روایت کرد و از او ابوعبداللََّه محاملی و دیگران روایت دارند. (معجم البلدان).[ قَ ] (اِخ) احمدبن جعفربن احمدبن مالک، مکنی به ابوبکر. وی از عبداللََّه بن احمدبن حنبل و ابراهیم حربی و جز ایشان روایت کند و از او عبداللََّه حاکم و ابونعیم حافظ و جز ایشان روایت دارند و از طریق او مسند احمدبن حنبل روایت شده است. او به سال ۳۶۸ هـ . ق. وفات کرد. نسبت وی به قطیعةالرقیق است. (معجم البلدان). رجوع به قطیعةالرقیق شود.[ قَ ] (اِخ) احمدبن عمربن حسین، مکنی به ابوالعباس. یکی از فقیهان و واعظان حنبلی است و به قطیعهٔ عجم منسوب است. (معجم البلدان). رجوع به قطیعهٔ عجم شود.[ قَ ] (اِخ) اسماعیل بن ابراهیم بن معمر. یکی از روات ثقه و بغدادی است. گویند وی به قطیعهٔ ربیع منسوب است. (معجم البلدان). رجوع به قطیعهٔ ربیع شود.[ قَ ] (اِخ) محمدبن عمربن حسین، مکنی به ابوالحسن. از محدثان است. وی از ابوالعباس احمدبن محمدبن عبدالعزیز روایت کند و تاریخی از بغداد گرد آورده. تولدش به سال ۵۴۶ هـ . ق. اتفاق افتاد. او به قطیعهٔ عجم منسوب است. (معجم البلدان). رجوع به قطیعهٔ عجم شود.