معنی قراء سبعه

[ قُ رْ را ءِ سَ عَ / عِ ] (اِخ) مراد از قراء سبعه، امامان مشهور قراءات هستند که در تنظیم قرآن و نقطه گذاری آن و تجوید قرائت از جهت اعراب و بنا و ملاحظهٔ مد و ادغام و فصل و وصل و نظایر اینها به مذهب آنان تمسک میشود. نزول قرآن به هفت حرف یا هفت قرائت بر طبق روایتی است که از پیغمبر نقل شده است. رسول خدا فرمود کسی از جانب خدا نزد من آمد و گفت خداوند ترا مأمور میکند که قرآن را بر یک حرف (به یک نحو) بخوانی. گفتم: ای پروردگار بر امت من سهل بگیر. پس گفت: خدا ترا مأمور میسازد که قرآن را به هفت حرف بخوانی. مشهورترین قرائت ها همین قرائت های هفتگانه است که هر یک از آنها به یکی از امامان هفتگانه (قراء سبعه) منسوب است. و برای هر یک از آن قرائت ها راویانی هستند. یکی از آنان حمزةبن حبیب مکنی به ابوعماره است دوم عاصم بن ابی النَجود سوم ابوالحسن علی بن حمزه کسائی چهارم نافع بن عبدالرحمان بن ابونعیم پنجم عبداللََّه ابن کثیر ششم ابوعمروبن علاء مازنی هفتم عبداللََّه بن عامربن زیدبن تمیم و بهترین این قرائت ها قرائت عاصم است چنانکه علامه در منتهی بدان اشاره کرده است. (از روضات الجنات ص ۲۶۳). هفت تن استادان قرائت قران یعنی، نافع مدنی، ابن کثیر مکی، ابوعمرو بصری، ابن عامر شامی، عاصم کوفی، حمزهٔ کوفی و کسائی کوفی. رجوع به برهان قاطع در مادهٔ هفت پیر شود.