معنی قاضی باجی

(اِخ) سلیمان بن خلف بن سعد، مکنی به ابوالولید مالکی. اندلسی فقیهی است حافظ، مفسر، متکلم ادیب، شاعر، از اکابر علمای اندلس که در فقه و حدیث و اکثر فنون دیگر وحید عصر خود بوده است. وی نخست در اندلس اقامت داشت پس سه سال در مکه و سه سال در بغداد ماند و به تدریس فقه و نشر احادیث نبوی پرداخت و عاقبت باز به اندلس برگشت و به منصب قضا پرداخت. وی در شب پنجشنبه ۱۹ رجب سال ۴۷۴ یا ۴۹۴ هـ . ق. در شهر مریه از شهرهای اندلس وفات یافت. او راست: ۱- احکام الفصول فی احکام الاصول. ۲- الاشارة در اصول فقه. ۳- الایماء در فلسفه. ۴- التسدید الی معرفة التوحید. ۵- التعدیل و التجریح فی من روی عنه البخاری فی الصحیح. ۶- تفسیر القرآن. ۷- سنن المنهاج. ۸- شرح الموطأ. ۹- مسائل الخلاف. ۱۰- الناسخ والمنسوخ و جز اینها. (معجم الادباء ص ۲۴۶) (معجم المطبوعات ۵۱۱) (لغات تاریخیة) (جغرافیه ج ۱ ص ۷۹ و روضات ص ۳۲۷ و ابن خلکان ج ۱ ص ۲۳۱) (ریحانة الادب ج ۱ ص ۱۳۴) رجوع به سلیمان بن خلف شود.